ΓΙΑ ΕΝΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ

• Οσο η «υλη» που συσσωρευεται, αυξανεται με ρυθμους πρωτογνωρους στην εποχη μας , είναι ματαιο να φορτωνεις με ολο και μεγαλυτερες ποσοτητες της
τους νεους. Η σοφη κινηση θα ηταν ακριβως η αντιθετη.
Μικροτερη σημασια στην πληροφορια , μεγαλυτερη στην ικανοτητα διαχειρησης της.
Λιγοτερη υλη για το κάθε αντικειμενο ,περισσοτερο ενδιαφερον για το αντικειμενο.
Δεν μπορουμε να μιλαμε για αναπτυξη της κριτικης ικανοτητας ,χωρις να εχουμε διασφαλισει το ενδιαφερον του μαθητη για το αντικειμενο.
Εκεινο που η εκπαιδευση θα πρεπει να αξιοποιησει από την συγχρονη εποχη είναι τα μεσα που προσφερει η τεχνολογια για να αποκτησει ουσια και βαθος η σχεση του μαθητη με το γνωστικο αντικειμενο.
Αυτό όμως δεν συμβαινει .Βρισκομαστε ακομα στην εποχη της κιμωλιας και του μαυροπινακα. Φορτωνουμε απιθανες λεπτομερειες στα μυαλα των παιδιων που είναι αχρηστες αφου δεν αφομοιωνονται ,αλλα και επιβλαβεις αφου δεν αφηνουν χωρο και χρονο για την αναπτυξη της σχεσης για την οποια μιλησαμε παραπανω.
Η αναποτελεσματικοτητα αυτης της εργασιοθεραπειας φαινεται αμεσως μετα την αποφοιτηση όταν οι αποφοιτουντες διαπιστωνουν ότι δεν εχει μεινει σχεδον τιποτα από οσα διδαχτηκαν .
Εν ολιγοις ολη η εκπαιδευτικη διαδικασια αποτελει ένα μεσο για να εισελθουν οι εκπαιδευομενοι με καλυτερους ορους στην αγορα εργασιας .
Και φυσικα απαξιωνεται όπως κάθε σκοπος που γινεται μεσο.Δηλαδη αγγαρεια.
Κι όχι μονο αυτό.Βγαινοντας από το Λυκειο ο μαθητης καλειται να παρει μια αποφαση που πιθανα θα καθορισει το μελλον του ,χωρις, τις περισσοτερες φορες, να εχει τα απαραιτητα εφοδια, την γνωση που απαιτειται για μια τετοια επιλογη.
Τα τελευταια χρονια παρατηρουμε το φαινομενο μαθητες με ψηλες βαθμολογιες
προερχομενοι από φτωχες οικογενειες να προσανατολιζονται στις στρατιωτικες και αστυνομικες σχολες, χωρις να εχουν καμια «τρελα» με τον στρατο ή την αστυνομια,
με μοναδικο κριτηριο τη σιγουρια που τους προσφερουν για την επαγγελματικη τους αποκατασταση.

• Λιγοτερη υλη ,λιγοτερες ωρες υποχρεωτικης διδασκαλιας ,περισσοτερη συζητηση και προβληματισμος, πληρης αξιοποιηση των δυνατοτητων που προσφερει η τεχνολογια,
περισσοτερες θεματικες αιθουσες διαμορφωμενες αναλογα με το αντικειμενο, βιβλιοθηκες, βιντεοσκοπημενα μαθηματα από τους καλυτερους επιστημονες του κάθε κλαδου, ενσωματωση του φροντιστηριου στο σχολειο με προσανατολισμο στις αναγκες του κάθε μαθητη ξεχωριστα με προσληψεις - απολυσεις φροντιστων που θα είναι στη δικαιοδοσια των συλλογων γονεων και κηδεμονων.
Με αυτόν τον τροπο αντιμετωπιζεται και το προβλημα του μαθηματος που απευθυνεται στον μεσο μαθητη και το οποιο δεν βοηθαει τους αδυνατους ενω κανει τους υπολοιπους να βαριουνται.
Εννοειται πως για να γινουν όλα αυτά απαιτουνται δαπανες .Μονο όμως εάν βρουμε τι πραγματικα χρειαζομαστε θα εχουν νοημα τα ποσοστα επι του προϋπολογισμου αλλιως παιζουμε την κολοκυθια. Το ζητημα δεν είναι απλα να δοθουν χρηματα για την παιδεια αλλα που θα κατευθυνθουν .Ποιες είναι οι προτεραιοτητες ,το σχεδιο.
Παντως με ανεξοδες ρυθμισεις του συστηματος εισαγωγης στα Πανεπιστημια, νομοθετικες ρυθμισεις για το ασυλο και διαφορα τετοια κολπα που τα βαφτιζουμε «μεταρρυθμιση», παιδεια δεν γινεται .

• Αλλα περα από όλα αυτά το μηνυμα για προτεραιοτητα στην παιδεια πρεπει να περασει στην κοινωνια .Να αναγνωριστει εμπρακτα ως αξια η μορφωση .
Να αποτελεσουν αντικειμενα συζητησης τα επιτευγματα της επιστημης, οι τεχνες,
οι επινοησεις και οι καινοτομιες .Να βρισκονται στην ημερησια διαταξη .
Βαρεθηκαμε πια τις ατελειωτες επαναληψεις αγονων αντιπαραθεσεων στα καναλια.
Βαρεθηκαμε το ατελειωτο κουτσομπολιο.Μας πληγωνει να βλεπουμε χιλιαδες νεους να συνωθουνται στις οντισιον για μια θεση σε ένα ριαλιτι.
Ποια είναι τα επαγγελματα που προβαλλει η τηλεοραση εκτος από τα «δικα της»
δηλαδη τα σχετιζομενα με το θεαμα ; Δεν θα επρεπε η ιδιωτικη τηλεοραση να υποχρεωθει ώστε καποιες ωρες από το προγραμμα της να προβαλει τη δουλεια ανθρωπων αξιολογων στις επιστημες και την παραγωγη ;
Πως αλλιως θα ενημερωθει και παρακινηθει ο νεος για ακολουθησει ένα δρομο περα από αυτόν του λαϊκου τραγουδιστη ή της τηλεπαρουσιαστριας;